ZİLAN CEBE  (zilan.c@web.de)

TERÖR   (09.04.2008) "Terrör" an jî "terrorizm" yek ji wan gotinaye ku li cihanê teva belav bûye. Her mirovek di jiyana xwe de an bixwe bi terrorizmere rû birû maye, an jî herî kêm ji televizyona, ji rojnameya, ji mirovê derdora xwe bihistiye û ev gotin dinav axaftinê xwe de bikaraniye. Ji ber vê yekê jî dema kû mirov bipirsê ka "gelo "terorizm" çiye?", her mirovek çi jin, çi mêr, çi kal û çi zarok li ser vê bêjeyê xwedî fikire û dikarê wê li gora xwe şîrove bikê. Ka em berî hertiştî binêrin gelo "terrör/terrörizm" koka xwe ji kû digrê û tê çi wateyê? "Terror" bêjeyeke Latîniye û wergera wê bi zimanê Kurdî, tê wateya "tirs; bizdandin; tirsandin"ê. Bê gûman ji ber şîrovekirina "terrorizm"ê bêjeya Kurdî "tirs" ne bese. Pêwiste mirov bi alikarîya hinek pirs û bersivan naveroka ve gotinê hinêkî vekê. !Tirsandin!? Lê tirsandina kê?! - !Tirsandina mirovê neferma(sivil) yê kû jiyana xwe ya rojane di meşînin.! Çawa û bi çi awayî? - Bi intiharan, bi kuştina mirovan, têxistina bombeya li deverê kû gelek mirov lê kom dibin (mina: şanogeh, cihê dan û standinê, wesaît,…), lêdan, revandina mirovan,… "Sedemê terorizmê çine?" - ol (din), sedemê psikolojîk, kemasîya demokrasiyê li welatekî, veqetandina navbera hemwelatîyan/herêman de, an jî binpêkirina mafê hinek grupê li welatekî dijîn, fikrê cûda, rewşa polîtîk,… Li hemberî van sedema hinek kes/grup narazîbûnê xwe nîşan didin, serî hildidin û dema kû serhildanê wan bê bersiv dimînin, her ciqas dibê ber bi radikalbûnê ve diçin û ji ber kû dengê xwe bilind bikin, xwestekê xwe bicih bînin dest bi suikastê xwîni dikin, mirovan dikûjin, intiharan pêk tînin da kû bi rêya çapemeniyê mirovan bi tirsînin, bighîjin armancên xwe. Di vir de çapemenî rolake pir giring dilîzê, lê ev xaleke dîye, em dîse li mijara xwe vegerin. Em van gotinên li ser terorizmê carake din ber çava re derbas bikin û bersivekê bibînin ka gelo "ji kê re ´terorist´ tê gotin?" -Bigelemperî "terorist" ew kesên, an jî ew grûpên ji ber xwestekê xwe û tene tirsê belav bikin, mirovê bê guneh dikûjin, mafê mirovan binpê dikin, radidin ser deverê mina dibistanan, çi mezin, çi zarok mirovan dîldigrin (esir almak), mirovan direvînin û işkencê bi wan dikin... Girînge ez li vira kevanekê vekim! Pêwiste şervanên azadiyê (gerilla tên binavkirin) û terorist bi hev newin xelitandin. Hinek dikarîn bipirsin ka "gelo çi cûdahî di navbera terorista û gerilla´de heye?" -Raste herdû jî bombeya bi kar tînin, herdû jî dikûjin û tên kûştin, lê divêt newe jibîrkirin kû şervanên azadîyê (gerilla) ne şer dikin ditekoşin, bi mebest (kasten) zirarê nadin gel. Ya herî giring jî ewe kû gerilla parçeyek ji gelin, ji aliyê gel ve tên piştgirtin. Ew ji ber mafê mirovan û demokrasîyê ditekoşin û armanca wa ne ewe kû hakimiyeta dewletê bidestbixin, bêhtirîn wekhevîyê dixwazin, dijberê faşîzmê û beedaletiyene…Doza wan, ideolojiya wan û rê ya wan ya kû te de di meşin diyare,..! … Lê ya terorê cih û war jê re tûneye. Mirov dikarê li her deverî bi êrîşeke teroristî re rû birû bimînê. Bi vî awayî jiyana her mirovekî di bin gefan de, di talûkê de ye. "Gelo tenê mirovê neferma dibin terorist?" - Na! Bê gûman terora dewletê jî heye û dewlet, an jî fermandrên wê yê nijarperest bi xwe jî dikarin bibin terorist. Mina Hitler (rêberê NSDAP yê kû di sala 1933´de bubû serokwezîrê Elmanya). Weke em hemî dizanin ew di dîrokê de bi nijarperestîya xwe û komkûjîyan tê naskirin. Bi fermana wî gelek nivîskar, mirovê kû li dijî diktatorîya wî bûn û herweha bi milyonan yahudî di kempê girtîyan de(KZ.Lager) bi şiklekî hovane hatin kuştin. Hitler minakek ji dîrokê bû. Ka em li roja xwe bi zivrin û tevde li rewşa Dewleta Tirk binêrin: Heya weke neha bi hezaran gûndê Kurdan ji aliyê artêşa Tirk ve hatin şewitandin, bi milyonan Kurd nefî (sürgün) derveyî welat bûn, bi hezaran kês ji malê wan hatin revandin û careke din li mala xwe venegerîyan, bi hezaran kes dibin çavan de li rastî iskencê hatin, hatin qetilkirin, hatin wendakirin,... Ev jî ne bes bûn di newroza îsal de ewlekarîya Tirk xwest tola têkçûna xwe ya şerê Zap´ê ji gel hilînê. Astengî ji wan re derxistin da kû nekaribin newroza xwe pîrozbikin, Dîse jî gel li gel hemî qedexe û astengîyan jî li nirxen xwe yê netewî (ulusal degerler) xwedî derket, dev ji pîrozbahîyen xwe berneda. Encam bû çi? Hêzên ewlekarîyê yê dewleta Tirk bi dijwarî êriş birin ser gel, li ber kamerayan polîsa deste zorokê 15 salî (Cüneyt Ertus) şkandin, bi copan li jina xistin, gelek kes birîndar kirin, ciwan hatin kuştin, bi sedan mirov hatin girtin,... çima? - ji ber kû tirsê! bikin dilê Kurdan de, da kû pey doza mafê xwe nekevin, heme mîna koleyan bijîn,.. Edî biryar û bersivê hûn bidin: "gelo terorist kîye?" Yazarımızın diğer yazıları Ma ne bese? Sedema nıvisandına mın ya bı zımanê Kûrd Bilgisayar Cağı mı? Eyvah! Kısır Döngü Halk üzerine düseni yaptı, sıra Meclis´te Keşkeler Dünyanın Dengesizliği ve Bu Konudaki Aktif Rolümüz Biz Farkında Mıyız? Ma ne bese?   (29.02.2008) Carnan mirov ji xere disekinê û biryar didê heme demekê bêdeng bimînê û guh bidê ser cîhanê ka gelo çi diqewimê û mîna kûsikêkî van bûyeran di qalika xwe de bi şopînê. Min jî go heme demekê mina wan mirovên kû dibînin lê cavên xwe miçîdikin, dibihîzin lê mina mirovên ker guhê xwe asê dikin, dikarin gelek tiştan bênin ser ziman lê mîna lalan bê deng dimînin , ez jî yê xwe kişinim qalika xwe de. Min demekê qedand û di serî de min go: "oxx çiqas xweşe, ez ji hertiştî dûr ketim, ez edî miroveke tene ji bo xwe me û ez ji kûl û derdê dinê dûr ketim..." Her çend di serî de ev tenêbûn û biryar li xweşya min hat jî piştî demekê min sehî kir kû her ciqas roj derbas dibin ew tenêbûna min ne tenêbune TUNEBÛNe û . tiştê kû min dibihîztin edî cih li min teng dikin. Min dikir bi fetisîya me... Karê kû min di qalika xwe de dikir: min nûçe şopandin, rojname xwendin û wext ji pirtûkan re veqetand. Di van rojên kû dîse şerekî qirêj li hemberî gelê Kurd tê meşandin , çiyayên Kurdan tên gullebarankirin û êrişan dibin ser hêzên PKK, wan ciwanên kû doza mafê gelekî di şopînin; min pirtûka hevalêkî xwe yê kû bi xwe jî demekî di nav hêzen gerilla de cihê xwe girtibû xwend. Ev pirtuk ne pirtukeke ku ji fantaziyên mirovan hatiye pêkanin. Di vê Prtûkê de Serpêhatiyên şervanekî hatine berhevkirin. Yek ji van serpêhatiyan jî gelekî balkêş bû û min xwest ez vê yeke bi we xwendevanên birûmet re bi kurtasî parve bikim. Serpêhatiya Soro û Çeto: Soro xortekî cardeş salîye û li gûndê xwe şivantîya pez dikê. Birayê wî Çeto jî 5 salan ji wî mezintire û xwe amade dikê ku salekî din herê leşkerîya Tirkan. Ew bixwe naxwazê herê leşkerîyê û naxwazê tevlî gerilla jî bibê (ji ber kû naxwazê tevlî ti şerî bibê), lê ew dizanê ku heger neçê dê nikarîbê êdî li gundê xwe û li ser axa bav û kalên xwe jiyan bikê. Rojekî Soro ji pezê xwe diqerê û xwe dinav Gerilla de dibînê. Her çiqas dayika wî li pey diçê û digrî jî Soro venagerê. Birayê wî Çeto jî bê çareyê. Dema kû wext tê, diçê leşkerîyê. Berê wî didin Şemzînanê (Semdinli) Wî çaxî jî mina neha şer tê meşandin. Rojekî di navbera Gerilla û hêzên artêşa Tirk de şer derdikevê. Piştî kû ferman tê û leşker bi şunde dikişin; gerilla jî vedigerin wargeha xwe, qala şer û serpêhatîyen xwe dikin. Soro weha dibêje: "Hevalno senger (mevzî) ya kû ez çûmê de pênc leşker têde bun: Yek revîya ez ne gihiştimê, yek birindar bû ez çume ser go :´qurbana te me min ne kuje, zarokê min hene`, min rextê wî û çeka wî anî lê min ne kuşt û hersêyên din miribûn (...). Min li berîka wan nehêrî, min wêne û çekên wan jî anîn û ez hatim(...)". Piştî van gotînen xwe, Soro kaxezekî ji berîka xwe derdixê û ji hevalên xwe re dixweynê. Ev kaxiz nameya leşkerekîye ku ji dayîka xwe re nivisandiyê. Leşker weha nivîsandiye (Kürtceye cevirilmis halî): " Dayê; ez her çend bi dilekî birîn jî bê, te bi tevahîya hezkirin û rumetê xwe ve silav dikim. Ez piştî kû hatim leşkerîye pê hesiyam ku min tawanekî(hata) mezin kiriye. Ez nikarim zêde di vê nameyê de tiştekî bi nivîsim. Lê ji ber kû bawer dikim ev name naghêje destê te, ezê bi dilê xwe çend gotinan bêjim. Berî ku min baş perwerde bikin ez rêkirme herêma Şemzînan (...). Ji neçarîya xwe her ku diçê ez nezîkî mirinê dibim. Ji xwe li cem min ez ji zu ve mirime, tenê hîna fişek li min neketiye. Her roj diçê ruxsarê(cehre) birayê min tê pêş çavê min. Dema kû ji malê çû parçek ji min çû, dema ku ez çûm ez tev çûm (...). Carna...qîr dikim `lêêê dinya!!!`. dibêjim gelo kesek dîtir divê rewşê de heye qey?(...). Ma dilê kesekî wekî yê min birîne qey?(...). Ma gelo wê bi bîra mirovan werê ku bira ji neçarî kemîna(pusu) di avêjê pêşîya bira?. Lê dayê bawer bike ku edî hevî ya min nîne. Ez wekî leyîstokekî(oyuncak) me di destê qederê de. Dîse jî ez ber xwe û bedbextîya xwe nakevim. Birîna dilê min tû û birayê mine dayê." Li hemberî vê nameyê hemî hevalên Soro bêdeng dimînin. Dema kû Soro xwendina nameyê diqedînê û di nav tiştê kû ji berîka wî leşkerî derxistin de wênêyê wî dibîne, hingi Soro di cihê xwe de cemidî dimînê û têne qîr dikê: " Naaaa....! Çetoooo....!" Belê ev ne çiroke û ne fantaziye. Ev serpehatiyeke rastiye kû di sala 2002´de qewimîye. Leşekrê kû hatî kustin birayê Soro´ye. Kî zanê belkî ji bi fişeka Soro hatiye kuştin. Belkî Soro birayê xwe ne kuştibane dê birayê wî ew bikuştane. Ne bi hemdê xwe. Ji neçarîya xwe. Birayê Soro di nameya xwe de gotiye " gelo kesekî dîtir di vê rewşê de heye qey?". Soro û birayê wî tenê mînakekin. Mixabin bi sedan, bi hezaran kes yê di vê rewşe de hene. Dayik hene kû parçek ji kezaba wa di nav gerilla de ye û parçek ji kezeba wa di nav arteşa Tirkan de ye. Wekê Ku hûnermenda Tirk Bülent Ersoy jî gotî , di vî şerî de"dilê dayîka di şewitê", zarokên wan jiyana xwe ji dest dixin. Ewê kû dibêjin zarokên me bi qurbana welatê me bin, "sehitler ölmez, vatan bölünmez" tev derewin. Ew gotinen wan mirovane kû ji şer dûrin û zarokên wa ne dinav şerdene. Hestê dayikekê ancax dayikek karibê fahm bikê ,ne yê mina Ebrû Gündes ku ji ber karê xwe û çepikan dibêjin "kurekî min çêbibê! ezê bişiyênim leşkerîyê". Li ser axa Kurdistanê heya weke neha gelek xwin hat rijandin û gelek ciwan di behara emrê xwe de ketin bin axê. Her çend medyayê Tirkan dibêjin hindik leşker tên kustin jî, derewe. Ji herdû alîya jî xwîn tê rijandin .Yê fermandar li ser masaya xwe rûdinin, li kêfa xwe mêze dikin û ye di kûjin jî û tên kuştîn jî emin. .. Ew mirovê Kurd kû iro xwe dikişînin qalika xwe û xwe ji hertiştî dûr jî digirin,divê zanibin kû yê îro fermana li serê me radikin, ewê kû tovê netewpareztinê davêjin dilê gelan û dijminahiya navbera dû gelan de xort dikin, ewe kû bira bi biran didin kuştin dê sibê hewl bidin serê yê kû mina kûsî xwe dikişînin qalika xwe de jî bi perçiqînin. Ji ber vê yekejî dem edî ne dema hesandinê ye. Pewiste em mile xwe bidin milê hev, bibin yek deng, tevde biqîrin û bêjin: "EDI BESE!" Dakû em edî nebin şahidên qedera reş ya Soro û Çetoyan, bira nacar nemîne bira bi destê xwe bikûjê. Em edî nebin listonek di destê hovên kû xwe oldar dihesibênin lê zorokên 13 salî didin ber guleyan, ciwanan bi hev didin kuştin û di cejna Qurbanê de ciwanan dikin qurban. Ev edî ne tenê pirsgirêka Kurda´ye, ev pirgirêka herdû gelayê kû bi şer, kûştinê û netewpareztinê nayê çareserkirin. Sedema nıvisandına mın ya bı zımanê Kûrdi   (17.11.2007) Cavdêri jı 15. Xêbatên Wêjeyê yên Hüseyin Celebi Ev demeke kûrte kû ez bı nıvisên xwe, ramanên xwe bı we xwendevanên bı rûmet re par ve dıkım. Lê belê wek kû hûn jı dı zanın heya weke neha mın nıvısên xwe bı zımanê Tırki pêşkêşi we dıkırın. Vê carê mın bıryar da, ez cara yekem penûsa xwe azad bıkım û ramanên xwe bı zımanê xwe yê zıkmaki bênım ser zıman. Dı bê kû hûn bı pırsın "ka gelo cı sedemê bandora xwe lı ser mın chê kır", da kû mın ev bıryar stand. Bê kû ez nıvisa xwe hın dırêjtır bıkım, ezê derbasi sedema vê bıryarê bıbım, lê jı bo kû êv sedem baş werê fahmkırın, dı seri de ezê hınek agahiya dı derbarê YXK û dı derbarê bandêri ya kû roja şemiyê lı bajarê Almanya Kölnê hatıbû lıdarxıstın bıdım. YXK (Yakitiya Xwendevanên Kûrdıstanê) dı sala 1991´de lı bajarê Almanya Bochumê jı aliyên hın xwendevanên Kûrd yê zanıngehêve hat damezrandın. Pıştı lıdarxıstına kongreya dûyemın kû dı sala 1992´de pêk hat, Hüseyin Celebi ( bı xwe jı xwendkar bû û pışti tevlibûna şerê lı hemberê hêzên desthılatdar jı alıyê pêşhmergave hatıbû kûştın) jı alıyê xwendevanên endamê YXKve weki serokê YXK yê xawênı hat hılbıjartın. Jı wê demê heya neha, her sal jı bo biranina Hüseyın Celebi xwendevan pêşbırka helbest û cırokan ya bı navê "xebatên wêjeyê yên Hüseyin Celebi" lı dar dıxın. Bandêriya "15. xebatên wêjeyê yên Hüseyin Celebi" ji bı tevlibûna gelek xwendevan, hûnermend, helbestvan, wêjemendan,... roja şemiyê lı bajarê Almanya Köln´ê hat lıdarxıstın. Bandêrıyê dı kadjımêr 14:30 dest pê kır û heya kadjımêr 23:00ya berdewam kır. Dı destpêkê de bı tevlibûna axaftvan Fatma Savcı, Cemil Demir û Lokman Turgut hevpeyvinek bı zımanê Kûrdı hat pêkanin. Dı vê gotûbêjê de lı ser babetên wêki: "rêwşa wêjeya Kûrdi, wêju û jın, rola wêjeyê dı jıyanêde û wêjeya devki" hat rawestandın. Dı heman demê de wêjmendan bal kışandın ser pêwistiya zımanê Kûrdi û dûpat kırın kû zımanê Kûrdi dı bın xetereyeke mezındeye û ger weha bı domê, dê Kûrdi dı nava 50 salande mina gelek zımanên kû wında dıbın roj bı rojan bê wındakırın. Herweha jı cıwanan hat xwestın kû lı zımanê xwe xwedı derbıkevın û hewl bıdın nıvisên xwe bı Kûrdi bınıvisênın . Pışti hevpeyvina bı Kûrdi, hevpeyvineke bı zımanê Tırki ji bı beşdarbûna axaftvanên helbestvan şükrü Erbaş û Ilhan Bakır( yê kû ısal dı pêşhbırkê de, dı beşa kûrtecirokan de bû yê yekemin û xelat wergırt) pêk hat û bı taybeti lı ser babetê "xwe ifadekırına nıviski û bıratiya gelan" hat rawestandın. Pışti kû hevpeyvin bı dawi bûn, dor geha bername ya mezın û xelata. Dı seride rêveberê YXK şoreş Yüksêl lı ser navê YXK axaftınek kır û dûvre endameke partiya Cepan ya Almana lı ser tıkê cıhê xwe gırt. Endama partiya Cepan bı Kûrdı sılav da û dı axaftına xwe de bal kışand ser rêwşa Jiyana Kûrdan ya dı bın mercê dıjwardê û xwest kû dawi lı şer werê dayin , da kû êdi cıwan der nekevın serê cıya û şer nekın. Bernamê bı radestkırına xelata (jı destê helbestvan şükrü Erbaş) berdewam kır. Hat gotın kû isal hıjmara berhemê kû tevli pêşbırkê bûne, lı gor salên bûri zêdebûye û isal 648 berhem tevli pêşbırkê bûne. Jı van berheman: 171 helbest bı zımanê Kûrdi zaravayê Kûrmanci, 14 helbest bı zaravayê Dımılki (Zazaki), 320 helbest bı zımanê Tırki û herweha 40 kûrtecırok bı zımanê Kûrdi zaravayê Kûrmanci, 3 bı zaravayê Dımılki û 97 jı bı zımanê Tırki hatıne nıvisandın. Jı wan kesê kû têvli pêşbırkê bûne yê kû xêlat wergırtın wıhanê: Dı beşha helbêstan de: Ayşegül Lacin, Yalchın Hafcı û Emene Özkaya Dı beşa Kûrtecırokan de: 1. Ilhan Bakır, 2. Rûşên Özkan/ Eylem Atagülec, 3. Kamil Görken. Dı bernamê de hûnermend Aram Dikran, Suavi u Mehmet Atlı ji derketın ser dıkê û bı stranên xwe beşdar coşandın. Ne tenê berhemên wêjeyê, herweha destnigar Ali Zülfikar û zarokên Cızirê bı wêneyên xwe û Ilhan Erdogan ji bı karikatorên xwe reng dan bandêriyê. Bê gûman wêje û wêne dı jiyana mırov de cıheki pır gırıng dıgırın. Jı ber kû mırov hês, hest û ramanên xwe yê kû dı dılê xwe dê dı hêlê (mina: êvınê, kûl,..) û nıkarê bı gotınan derbıxê derveyi xwe, bı rêya hûneri (helbest, kûrtecirok, wêne,...) van tışta jı dılê xwe tênê der û rû dıkê ser kaxezê. Her fırcek, her gotınek lı ser wan kaxezan bı sedan hisan, bı sedan wateyan dı nava xwe de dı parêzê. Mırov dıkarê bêjê, hûner awêneya dılê hûnermendaye, lê dı vê awêneyêde ne tenê hûnermend tê ditın, mırov xwe ji dıbinê. Dı vê pêvajoya kû em te re derbas dıbın de, Jı bo kû em karıbın ramanên xwe, kûlê xwe(,...) jı dılê xwê der bıxın û em qêrena xwê bılındtır bıkın, pêdıviya me geleki bı hûner heye; da kû em dengê xwe bıdın bıhistın û hers,zılm û zoriyan desthılatdaran jı ser xwe rakın, azad bıbın û dı nava aşitiyêde jiyan bıkın. Jıyaneke kû êdi her neteweyek xwedi mafê xwe bê û cıwan bes bı kûjın û bes bên kûştın. Jıyaneke bê gûlle û bê şer,.... Lê bele bıla wergerê dılê mê zımanê me bê. Mına Cemal Demir ji dı axaftına xwede ani ser zıman: " Zıman netewan dıkê netew... Keda em bı xwinê dıstinın, pêwistê em bı zıman nedın!" Belê sedem eve. Ve gotınê gelek bandor lı ser mın cê kır û mın ji hewl da ez yekem car bı zımanê xwe yê dayikê, bı Kûrdi bı nıvisênım. Bilgisayar Cağı mı? Eyvah!   (24.09.2007) Teknolojinin son yıllarda giderek hızla ilerlemesi ile birlikte her geçen gün insan hayatını kolaylaştıran yeni araçlar üretilmekte ve bu araçların başında da hiç şüphesiz asrımıza damgasını vurmuş olan bilgisayar gelmektedir. Çok kısa bir geçmişe sahip olmakla birlikte, insan oğlunun yaşamında o kadar büyük bir yer edinmiş ki, hayatın her safhasında karşımıza çıktığını ve hayatımızın neredeyse "olmazsa olmaz"ı konumunu almış olduğunu görmekteyiz Günümüzde baktığımız zaman bu araç , buna bağlı olarak ta özellikle (bu yazıda ele alacağım) internet gerek iş sektöründe, gerek okullarda, gerekse de normal yaşantımızda en büyük yardımcımız rolünü oynamaktadır. Bilgisayar çağına geçilmeden önce bir iletiyi bir yerden başka bir yere taşımak günler alırken, simdi internete giriyorsunuz, yazınızı yazıyoruz ve iletiniz saniyeler içinde karsınızdakinin eline geçiyor. Hem de zaman aşımına uğramadan. Kominikasyon açısından sağladığı yararlar da cabası. Eskiden uzak bir yerde yasayan bir arkadaşınızla iletişim sadece mektup ve telefon aracılığı ile sağlanırken; simdi bir insanla görüşebilmek için MSN´nize girmeniz yeterli... ister mikrofonu açar konuşursunuz, ister sadece yazışırsınız, ister webkamerayı açıp sohbet edersiniz... Tercih size kalmış. İnternetin bir öğrenci için ev öğretmenliğinin yanı sıra, sözlük , ansiklopedi, … gibi görevler gördüğünü de unutmamak gerekir. 20 yıl evvelki kuşakların gençliğinin aksine günümüz öğrencileri kendilerine verilen bir ödev için saatlerce kitap karıştırmak zorunda olmadıkları gibi, istedikleri bilgileri internetten bulmaları dakika işi. Böylece öğrencilerin faydalı aktiviteler/ etkinliklerde yer almak için yeteri kadar zamanları kalmaktadır. Bütün bunlar bir yana, insan dünyada olup bitenin farkında ve gelişmeleri yakından takip edebilme fırsatına sahip. Online- gazete ve haber siteleri sayesinde dünyanın her yerinde meydana gelen önemli olayları anında öğrenmek, özellikle de gündemi, zaman uyuşmazlığı nedeniyle televizyon ve gazetelerden takip edemeyenler için sorun olmaktan çıkmış durumda. En önemlisi de kültürler internet aracılığı ile tanınıp dünyaya daha iyi tanıtılabilmekte. Örnek verecek olursak: Mardin´in belki de en ücra köşelerinden birinde bulunan Dargeçit´i kültürüyle, sosyal yaşantısıyla, köyleriyle, bütün güzellikleriyle dünyaya açılan bu pencere aracılığı ile hem yazılı, hem de görsel tanıtabilme şansına sahibiz. Dolayısıyla kendi topraklarından uzakta olan insanlarımızın bu tür siteler sayesinde memleket hasretleri az da olsa giderilmektedir. Bu gibi tanıtımların bir başka özelliği de var ki, o da: Gurbette doğup büyüyen bir çocuk/genc memleketini yakından tanıyıp kendisi gibi o topraklara ait olan insanlarla iletişim kurabildiği için kendi kültürüne bağlı kalıp, aslına sahip çıkmaktadır.. Internetten bahsederken iletişim kolaylığı, iş yaparken zamandan israf, iyi bir yardımcı, kültürü koruma/tanıtma, ... vs. gibi bir çok yararını saydık. Peki bu teknoloji harikasının bütün bunların yanında bünyesinde barındırmakta olduğu zararları ve bizden alıp götürdüklerini/götüreceklerini hiç düşündünüz mü? Gençlerimiz kendilerine sunulan bilgisayar adı verilen bu nimeti nasıl algılıyor ve ne amacla kulanıyorlar dersiniz? Kaç tanesi şimdi kendisine yöneltilecek " bilgisayar/internet senin için ne anlam ifade ediyor?" sorusuna "paylaşım, gazete, iletişim, kütüphane, bilgi,.." diye cevap verir? Gerçekçi olacak olursak vereceğimiz cevap:"Çok azı" şeklinde olacak değil mi? Bilmiyorum kaçımız durumun vahimiyetinin farkındayız, ama "insanlık tarihinin en önemli icatlarından biri" olarak saydığımız internet, gençlerimizin bilinçsiz ve yanlış amaçlar doğrultusunda kulanmaları nedeniyle zararlı diyebileceğimiz bir alışkanlığa dönüşmekte. Gençlerimizi kendisine bağımlı hale getiren bu aracın toplumsal geleceğimize verdiği zararlar bir yana, bireyin bedenine verdiği zararlar da küçümsenecek gibi değil. Bilgisayar karşınında saatlerce oturmaları nedeniyle, bedenlerinin yeterince hareket edemediğinin ve buna bağlı olarak ileriki yaslarda karşılaşabilecekleri bedensel rahatsızlıkların/hastalıkların farkında bile değiller. Bunun yanısıra gençlerimizin istedikleri bilgileri bulmaları parmaklarıyla tuşlara dokunmaktan ibaret olduğu için, dolayısıyla da araştırma gibi bir zorunlulukları olmadığı için, bu onları tembelliğe itmekte ve en kötüsü de kitap okuma kültürü git gide önemini yitirmektedir Ya cıvat(misafirlik) kültürümüz? Cıvatlar(misafirlik) belki Kürt halkına özgü en köklü özelliklerden biridir. Ama maalesef bu kültürün de yavaş yavaş kaybolduğunu görmekteyiz. Bunun nedeni de, sanal aleme alışan genç nesilin kendi dünyalarına çekilip sosyal açıdan çarpık bir şekilde gelişmeleri, kendi değer yargılarından uzaklaşıp yozlaşmaları değil midir? Tüm dünyayı birbirine yakınlaştıran ve küçük bir köye dönüştüren yer kürede insanlık hızlı bir dejenerasyondan geçerken, internet Kafe köşelerinde yapılan chat, oynanan şiddet olayları ve aranan geçici sanal aşklar genç kuşağımızı karanlık bir geleceğe doğru götürmektedir. Bu tür faydasız şeylere harcanan zaman, kendileri için büyük bir kayıp olduğu ve onları ders çalışmaktan alıkoyduğu gibi, başari düzeylerinin düşmesine de zemin hazırlamaktadır. En kötüsü de bazı gençlerimizin oynadıkları şiddet oyunları nedeniyle zamanla davranışları değişmekte ve şiddeti reel yaşamda da uygulamaktan kaçınmayıp saldırgan olabilmektedirler. Bazıları da hiç bir engelle karşılaşmadan açıp izleyebildikleri porno siteleri sebebiyle bir süre sonra büyüklerine (özellikle anne-babaya) karşı saygılarını yitirip onları tabularının esiri, gerici olarak görmeye başlamaktadır. Bu durum Evebeyinler ve çocuklar arasında büyük bir uçurumun açılmasına sebep olmakla kalmayıp, aynı zamanda genci kendi yanlışlarının doğruluğuna inandırdığı için, O´nu ait olduğu asil dünyasından uzaklaştırıp, yanlış yollara sürüklemektedir. Hatta zaman içinde ar duygularını kaybeden bu kişilerde sapıklık eğilimleri başlamakta ve bu durum çoğu zaman hem kendileri için hem de çevrelerindeki insanlar için tehlikeli boyutlara ulaşabilmektedir... Bu saydıklarım sadece bir kaç tane örnekti. Bir çok marifeti olan bir aracın yanlış kullanılmasının beraberinde getirdiği zararlar, buna bağlı olarak genç nesilin geleceğinin nasıl örsellendiği ortada. Tüm duyarlılığı ve ilgisi yanlış alışkanlıklara dönüşen gençliğin bu halini ne yazık ki görmemezlikten gelmekteyiz. İnsan hayatının bir anlamda alışkanlıklarının toplamından oluştuğunu düşünürsek, bireyin, özellikle genç yaşlarda hem kendisi hem de toplum açısından iyi alışkanlıklar edinmesi çok önemlidir. Bu konuda yetkililere büyük görevler düşmektedir. Ev ortamında aileden biraz da olsa çekindikleri için her sayfaya rahatça giremeyen bir çok genç, evlerinde bilgisayar olduğu halde, kendilerini daha özgür hissettikleri bir ortam olan internet kafelere koşup, verdikleri para karşılığı internette her istediklerini özgürce yapabilmekteler... Bunun önüne geçmenin tek yolu: nasıl ki bir çok okulda okul bilgisayarlarından belirli sayfalar dışında her siteye girilemiyorsa, internet kafelerde de ayni uygulamaya geçilmesi ve bilgisayarların kafe yöneticileri tarafından; kafelerin de ilgili makamlar tarafından sürekli denetlenmesidir. Ancak bu şekilde gençlerin yanlış yollara sürüklenmelerine engel olunabilir. Hiç şüphesiz bu şekilde alınacak bir önlem kafe sahipleri için kazançlarından ödün vermeleri anlamına gelecektir.Fakat bu bir neslin geleceğini, istikrarı ve huzuru ilgilendirdiği için gerek yetkililer, gerekse internet kafe sahipleri için kazanç ve kâr en son planda yer almalıdır. Unutmayalım ki toplum olarak bizim herşeyden önce kendisini yetiştirmiş, okuyan eğitimli bir nesile ihtiyacımız var ki, millet olarak varlığımızı sürdürelim. Aksi halde dünya malıyla satın alamayacağımız bir çok manevi değerimizi kaybedecek, bu çağın da mağlupları yine biz olacağız. Kısır Döngü   (31.07.2007) Kısır döngü diye bir terim vardır, bilir misiniz? Yani bitiş ve başlangıç noktalarının bir yerde birleşmesi. Daha doğrusu bitti derken insanin kendisini yine başlangıç noktasında bulması olayı. Söyle diyelim: Bir çember düşünün ve o çemberin etrafında sürekli döndüğünüzü varsayın. Bir noktadan yola çıkarsınız zamanla epey yol kat ettiğinizi düşünürsünüz, bir süre sonra bakarsınız ki aslında yine başlamış olduğunuz yerdesiniz. Biz niye bu kadar uğraşıyoruz ki. Bunu daha iyi anlamak için gelin bir örnek verelim. En basitlerinden olsun. Mesela Türkiye´nin Kürt politikası: Tam Türkiye bir değişime gitti, yıllardır inkar ettiği Kürtlerin varlığını kabul etti, onları bir millet olarak tanıdı derken; TTK (Türk Tarih Kurumu) Başkanı Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu kalkmış "Kürtler Türkmen kökenli, Kürt Aleviler de Ermeni kökenlidir", gibi birtakım iddialarda bulunuyor. Hakkini yememek gerekir. Sayın Profesör maratonun en hizli koşucusu olduğu için bitiş- başlangıç noktasına herkesten önce ulaşmış ve hem Genel Kürt Tarihi, hem de Alevi Kürt Tarihi´ni çok iyi açıklamış, ayni zamanda da profesörlüğünün şanına yakışır şekilde Kürt sorununa çözüm getirecek bir teori atmış ortaya: "Kürt yoktur, Türkmen vardır... sorun çözülmüştür(!)" anlayışı. İyi güzel her şeyi düşünmüşsünüz de, Kürtleri Alevi -Sünni diye sınıflandırırken ve farklı kökenler grubunda sıralarken bir şeyi unutmuşsunuz. Kürt toplumu çok dinli bir toplumdur. Alevi’si var, Sünni’si var, Hrıstiyani, Yahudi’si var... Bunları da birer kategoriye yerleştirseydiniz belki çözümünüz(!) kalıcı olacaktı... Ah bir de bu ortaya attığınız iddiaları kanıtlayabilseydiniz keşke!... Haaa bir de Yezidileri unutmayın. Ama sunu söyleyeyim, onları sınıflandırmanız biraz zor. Çünkü bu inanca mensup insanlar bir tek Kürt toplumunda var ve onlar Kürt Kültürünün, Kürt dilinin bu gün hâla varlığını sürdürebilmesinde en aktif rolü oynayanlardır. Kürtlüğün kanıtı da diyebiliriz buna. Merak ediyorum onların kökenlerini neye ve nereye dayandıracaksınız? Hadi Sayın Profesör ayıklayın bakalım pirincin tasını… Bu isin trajikomik tarafıydı tabii. Tarih üzerine okuyup profesör unvanı almış, deyim yerindeyse tarihi yalayıp yutmuş olması gereken (tarihi çok iyi bilmesi gerektiği anlamında kullanıyorum yalayıp yutmayı, yani yutup inkar etmesi manasında değil) bir Tarihçinin bir milletin tarihini karartmaya çalışması, onları sanki sonradan ortaya cıkmış ve kendilerine rasgele bir isim takmış bir grup olarak göstermeye çalışması, en önemlisi de varlıklarını ve Mezopotamya toprakları üzerinde yaklaşık 5000 yıllık tarihi geçmişi olduğu kanıtlanan, o toprakların en eski yerleşik halklarından biri olan Kürtler´i inkar etmesi, onları başka milletlere aitmiş gibi göstermesi Kürt toplumunda büyük bir rahatsızlığa yol açtı. Sayın Halaçoğlu, Kürtler´in ne Arap, ne Türk, ne de o topraklarda yasayan diğer haklardan sayılamayacakları ve tarihlerinin MEDLER´e kadar dayandığı bu gün bütün dünya tarafından kabul edilen bir gerçeklik. Eğer sizin ortaya atmış olduğunuz teori geçerli sayılırsa o zaman şimdiye kadar Kürt tarihi üzerine doktora tezi yazmış olan Prof. Wedie Jwaideh´in “Kürt milliyetçiliğinin Tarihi Kökenleri ve Gelişimi“ isimli kitabi, ünlü tarihçi Viladimir Minorsky´nin Kürtler Medler´in devamıdır tezi,… ve daha bir çok araştırmacı tarihçinin kitaplarında ele almış oldukları Kürt Tarihi ile ilgili tezler geçerliliğini yitireceklerdir. Buna bağlı olarak ta sizin adiniz asrin en iyi tarihçisi unvanıyla guiness rekorlar kitabına girecektir. Tabii bunu başarabilmeniz için daha epey yol kat etmeniz gerekiyor. Yani her inkar politikanıza bir de delil göstermeniz, kendi hakliliğinizi kanıtlamanız gerekiyor. Bunun kolay olacağını da pek sanmıyorum açıkçası. Çünkü Kürtlerin bir ulus olduklarını ve onları inkar etmenin mümkün olmadığını siz de, ben de, bütün dünya da biliyor. Bu gerçeklik tam yerine oturmuşken sizin bir tarihçi olarak (belki de iyi niyetinizle bilemiyorum) Kürtler´in ve Türkler´in ayni kökenden geldiklerini ortaya atarak bu soruna sözde bir çözüm getirebileceğiniz yanılgısına kapılmanıza, isin aslında ise tekrar inkar politikasının (çemberin) basına dönüp ortalığı karıştırmanıza bir anlam veremedim doğrusu. Siz sıradan değil, Profesör unvanı taşıyan ayni zamanda da Türk Tarih Kurumu´na başkanlık eden bir tarihçisiniz. Sizin sarf ettiğiniz bu tür sözlerin yankı bulacağını hesaba katmadınız mi? Mesela ne gibi sonuçlar doğurabilir, örnek vereyim mi? Gençleri yanlış bir eğilime sürükleyebilir...! ... Bu seçimlerden sonra bazı değişimlere gidilecek, Kürt sorununa bir çözüm getirilecek, Türkiye huzurlu bir ortama kavuşacak, Kürtler, Türkler ve orada yasayan diğer bütün halklar birlikte demokrasinin hüküm sürdüğü bir ülkede, kardeşçe yasayacaklar,... diye umutlanmışken, seçimlerin üzerinden henüz 1 ay bile geçmeden başlanılan noktaya geri dönüş sinyalleri almamız halk olarak endişe içerisine girmemize ve umutlarımızın kırılmasına neden oldu. Umarım endişelerimiz yersiz çıkar, çember kırılmıştır da kısır döngüden tamamıyla kurtuluruz. Haaa...! Unutmadan bir şey daha hatırlatmak istiyorum: „Kürdistan sözcüğü (ofisyel) ilk olarak 12. yy´da Selçuklu Hükümdarı Sultan Sancar tarafından kullanılmıştır. Kürdistan, yani Kürtler´in yurdu olarak bahsettiği yer de, Güneydoğu Anadolu ve Mezopotamya´nin kuzeybatısını içine alan bölgedir“. ( Wikipedia) . Eğer Kürtler Türkmen kökenli olsaydı, o zaman Sultan´in Kürdistan değil de Türkistan ya da Türkmenistan demesi gerekmez miydi sizce? Halk üzerine düseni yaptı, sıra Meclis´te   (30.07.2007) Uzun süredir tartışılıp birçok yazılara konu olan ve gazetelerin manşetlerinden düşmeyen seçimleri de geride bıraktık. Sonuçlardan kimi parti liderleri memnun, kimileri de hayal kırıklığına uğramış olarak yansıdı objektiflere. Hayal kırıklığına en çok uğramış olanlardan biri de hiç şüphesiz CHP lideri Deniz Baykal oldu. Son dönemlerde oy toplamak için meydanlarda demagogluk yapıp, AKP´yi eleştiren, hatta kendi düşüncesine göre deyim yerindeyse "AKP´nin kirli çamaşırları(!)"ni ortaya sermeye çalışan Baykal´in uğraşları sonuçsuz kaldı ve AKP´ye oy kaybettirmek yerine, oyları AKP´ye doğru akıtıp zirveye taşınmasına sebep oldu. Baykal´in özellikle askeriye ile is birliği içerisinde olup, askeriyenin ağzından konuşması, sürekli " sınır ötesi operasyon...", diye diretmesi halkta belki de ortamın daha da gerilebileceği korkusunun uyanmasına sebep oldu ve böylece CHP`yi destekleyenler de AKP´ye yöneldiler. Baykal yanlış hesaplar peşinde koştuğunu bilseydi acaba nasıl davranırdı, nasıl bir politika izlerdi çok merak ediyorum doğrusu. Seçimlerden istediği sonucu alamaması bir yana; simdi de kendisine istifa etmesi çağrısında bulunuluyor. O´nun ise istifa etmeye niyeti yok gibi. Sonucu zaman gösterecek. Gelelim değinmek istediğim ikinci bir noktaya: Ertuğrul Özkök`ün 27 Temmuz 2007 tarihli yazısında seçimleri değerlendirirken yazmış olduğu bir cümlede yoğunlaştı dikkatim: "PKK´nin `av sahası´ sandığı o bölge de Türkiye´nin öteki bölgeleri gibi oy kullandı" diyordu. Sayın Özkök bu yorumu yaparken birincisi, bölge ayırımı yaptığının farkında değildi her halde. İkincisi: "o bölge" diye isimlendirdiği Kürt illerinde demokrasinin sözünün bile edilemeyeceği, halkın iradesi dışında başka partiler için oy kullanmak zorunda bırakılmış olduğunu bilmiyordu sanırım.-Ki bilseydi eminim bu yorumu yapmadan önce iyice düşünür, yazısına böyle bir cümle eklemezdi.- Bir çok yazarımızın bildikleri halde ele alamadıkları, bir çok gazeteci arkadaşımızın belki de istedikleri halde kaleme alıp basına taşıyamadıkları bir konu daha var ki, o da: Ertuğrul Bey´in " o bölge" diye bahsetmiş olduğu illerde yasayan vatandaşların seçimlerden önce gözleri korkutulmuş ve DTP´ye ( Bin Umut Adayları´na) oy vermemeleri konusunda uyarılmış olmaları, daha acık söylemek gerekirse bazı köylerde vatandaşların tehdit edilmiş olmalarıdır. Bu nedenle secim özgürlükleri engellenen vatandaşlar oylarını DTP´ye veremeyeceklerini bildikleri için ya yaktılar, ya da diğer partiler içerisinde yine en iyi parti olduğu düşünülen AKP´ye verdiler. Demokratik bir ülke olduğunu iddia eden, AB üyeliğine aday bir ülkede böylesi sahnelerin yaşanması çok üzücü gerçekten. Secimler sonrası siyasi bir partiye oy verdikleri için vatandaşlarımızın belki de " örgüte yardim ve yataklık(!)" gerekçesi ile göz altına alınmalarına tanıklık edeceğiz veya bir çoğunuz etmişsinizdir de. Yine de tehditlere ve,zor koşulara rağmen vatandaşlarımızın sonradan "keşke" dememek için büyük bir cesaret örneği gösterip, sonuçlarına katlanmayı göze alarak, Meclis´e bir grup oluşturabilecek 23 milletvekili sokmuş olmaları hem kutlanması gereken bir davranış, hem de büyük bir basari gerçekten Sonuçlardan bir çok kişi memnun olmasa da bu secim çok önemliydi. Hem DTP´nin "Bağımsızlar" adi altında Meclis´e 23 milletvekili sokmuş olması, hem de AKP´nin oyların yaklaşık %47´sini almış olması ile bu iki parti, kendi çaplarında bu secimde en çok basarî gösteren partiler oldular belki de. Kabul edelim hiç kimse DTP´nin Meclis´e bu kadar milletvekili sokacağı, hele de AKP´nin bu kadar büyük bir farkla seçimlerden galip çıkıp, gecen secim gibi yine tek basına iktidara gidebilecek kadar oy alarak, adini yine Türkiye secim tarihinin sayfalarına yazdıracağını tahmin edemezdi. Örneğin Nefel ´de köse yazarlığı yapan Arif Zerdevan secim tahminlerinde bulunurken DTP´nin en fazla 15 milletvekili ile meclise girebileceğini yazmıştı. Sonuçlarla birlikte bir çok kişi hem DTP´nin, hem de AKP´nin başarılarına sasırmış oldu... Ben daha fazla uzatıp zamanınızı almadan yazdıklarımı toparlamak istiyorum. Son olarak kısaca belirtmek isterim ki Kürtler´in oylarını CHP veya MHP yerine AKP`ye vermeleri onların bu partiden ne kadar umutlu olduklarının, dolayısıyla ülkede huzur ortamı oluşturabilecek Parti olarak AKP´yi görmeleri de ,bu partiye büyük görevler düştüğünün bir göstergesi. Halkın güvenini kazanmış olan AKP ´nin de bu seçimlerde göstermiş olduğu basarıyla birlikte kendisine öz güveninin artmış olması ve askeriyenin gösterdiği rotada ilerlememesi gerekmektedir Bağımsız milletvekillerimize gelince; Umarım bu milletvekillerimizin kendilerine oy veren halkın sesini duyurmalarının ve ülkede bir huzur ortamı yaratma çabalarının önüne geçilmez de "genel af" isteklerine olumlu bir cevap verilir ve ülke farklı kökenlerden gelen vatandaşların kardeşçe yasayabilecekleri bir ülke konumuna gelir. Halk icinde bin umut besleyerek sandık basına gitti ve üzerine düsen görevi yaptı. Simdi sıra Meclis´te. Keşkeler(10.07.2007) Siz de fark ettiniz mi bilmem, nedense insanoğlu birçok şeyin kıymetini, o şeyler geri dönüsü olmayan bir yola girdikten sonra anlar ancak. Bu kayıp bir eşya olabildiği gibi, bir kardeş, bir arkadaş, anne, baba, vs de olabilir. Bazen de kaçırılan bir fırsat! Zamanında kıymeti bilmeyen bu varlıklar kaybedildikten sonra bir pişmanlık, derin bir huzursuzluk kaplar insan oglunun içini ve iste bu noktadan sonra "KEŞKELER" girer hayatına. "Keşke zamanında böyle davransaydım, keşke o insana hak ettiği kadar değer verseydim, keşke geçmişi geri getirme şansım olsaydı, keşke..., keşke, keşke", diye yakınır. Hâlbuki geçmişi geri getiremeyeceğinin ve geçmişte yapılmış olması gerekipte yapılmayanın ya da yapılması yanlış olduğu halde yapılmış olanın yaratmış olduğu bu rahatsızlık duygusunun hiç bir şey değiştiremeyeceğinin farkındadır. Fakat yine de bu imkansızlığı bile bile, durmadan "KESKE!" der ve pişmanlık belirten, insanin üzüntüsünün, içinde adi konulamayan o sizinin dışa yansıması olan bu sözcük, bireyi psikolojik bir işkence altına soktuğu gibi, hayat adi verilen bu yolculukta da , daima bir yoldaş olur kendisi için. Bazen insan: "Ben hayatımdan kesmeleri çıkaracağım artik!" diye karar verir. Ama bir türlü başaramaz. Hatta bir süre sonra bakar ki eskilerine yenileri de eklenmiştir. Peki bu konudaki basarisizliğin sebebi nedir sizce? "Geçmiş geri getirilemediği için…" diyeceksiniz. Doğru. Geçmiş değiştirilemez. Ama ya gelecek? Gelecek insanin kendi elinde değil midir? Demek ki insanin alacağı karar: "Hayatımdaki keşkeleri çıkaracağım!" değil de, "Hayatıma bundan sonra keşkelerin girmesine izin vermeyeceğim!" seklinde olmalı. Geçmişten ders alıp, gelecek için caba sarf etmeli. Keşkelere yol açan bazı sebepler insanin aklini kullanamaması, düşünerek, mantıklı hareket edememesi, her bireyin düşünme yeteneğine, aklini kullanma yeteneğine sahip olduğu bilincinde olduğu halde, başkalarının kendisine yön vermelerine izin vermesinden kaynaklı olarak çıkıyor ortaya. Hâlbuki hepimizin de bildiği gibi hiç kimse kimseden daha akilli değildir. Aradaki tek fark: Bazıları aklini kullanıp insanları etkilerken; diğerleri o insanları kendileri için düşünen bir varlık olarak görürler ve akıllarını kullanma zahmetinde bulunmayıp, o insanların istediği yöne doğru yönelirler. Bu da insan oglunun belki de yaptığı en büyük halazalardan birisidir ve birey bu hatanın farkına is isten geçtikten sonra varır maalesef. Bazı keşke sebepleri vardır ki, onlar da insanin iradesi dışında gelişir. İnsan aklini kullanır, doğrunun da, yapmak üzere olduğu ve yaptığı yanlısın da farkındadır ama kendi doğrularını pratiğe geçirme gücü bulamaz kendisinde. Korkar, kendisini güçsüz hisseder, "ben tek basıma hiç birsek değiştiremem" der. Hâlbuki bu durumu yasayan bir tek kendisi değildir Her insan bu hayatin bir parçası olduğu bilincinde olduğuna göre, herzeye başkalarının sekil vermelerine göz yummak yerine, bazı durumlar karsında gerek kişisel gerekse grup olarak tavır koyup, ne pahasına olursa olsun korkulardan, suskunluktan sıyrılabilmeli ve geleceğin sorumluluğunu üzerinde taşıyabilmeli birey. Kesmelerin önüne sinir çizebilmenin tek yolu budur çünkü! Ne demiş ünlü Alman filozof Immanuel Kant: " Habe Mut, dich deines eigenen Verstandes zu bedienen! (Kendi aklini kendin kullanma cesaretini göster!) " İnsanin kendi aklini kullanmaktan aciz kalmasının, kendisinin yönlendirilmesine izin vermesinin nedenini korkaklığa bağlamış Kant. Hakli. Bir çok yanlısı bilmeden değil, bilerek yapar insan. Korktuğu için! Biz de öyleyiz iste. Aklimizi kendimiz kullanabilme aşamasını asmış durumdayız ama cesaretsizlik ve korku baskın çıkıp, kendi inandığımız doğrularımızı dışa vurmamızın önünde engel oluşturuyorlar. Peki, nereye kadar? Bizden öncekilerin hataları ve cesaretlerini toplayamamış olmalarının bedelini biz ödüyoruz, bizim cesaretsizliğimizin bedelini, çocuklarımız ödüyorlar ve bu böylece sürüp gitmekte. Her şeyi değiştiremeyeceğimiz kesin ama en azından değiştirebileceğimiz kadarını biz değiştirelim. Örneğin su an içinde bulunduğumuz süreç çok önemli. Son dönemlerde en çok konuşlan ve su an en önemliler listesinde ilk sırada yer alan secimler gelecekte KEŞKELER'e sebep olabilir. Bu aralar meydanlarda öyle bir oy toplama mücadelesi var ki , ülkeyi yönetmek için aday olan ve ülkenin geleceğini onlara teslim etmemiz için bizden oy isteyen siyasetçilerimiz, sanki asil görevleri ülkenin geleceği, vatandasın iyiliği rahatlığı için caba sarf etmek değilmiş gibi; birbirlerine laf yetiştirmekte, birbirlerini taslamaktalar.Demagogların birbirleri ile uğraştıkları böyle bir süreçte demokrasi adına, halk adına, iki ulusun kardeşliği adına caba sarf eden siyasetçilerimizden Orhan Doğan´i kaybetmiş olmak bizim için büyük bir üzüntü uyandırdı ( yeri gelmişken buradan Orhan Doğan´a Allah´tan rahmet , ailesine ve barış, kardeşlik, demokrasiye inanan yurtdışlarımıza da bas sağlığı dileklerimi iletiyorum). Orhan Doğan geri gelmeyecek ve o da KEŞKELER´imize bir yenisini ekleyecek, ama amaçları oy avcılığı olmayan, demokrasi için mücadele veren, bizim sesimiz olmaya aday Orhan Doğan yoldaşları var. Eğer biz de gerçekten bazı şeyleri değiştirmek ve kendi doğrularımızı pratiğe geçirmek istiyorsak, cesaretimizi toplayıp, üzerimize düseni yapmanın simdi tam zamanı. Aksi halde seçimlerden de geriye bize sadece KESKELER kalır. Dünyanın Dengesizliği ve Bu Konudaki Aktif Rolümüz (15.06.2007) Kendimi biraz kötü hissettiğimden dersten erken çıkmıştım. Eve geldiğimde kimse yoktu. Başım ağrıdığı için direk odama geçip yatağa atmıştım ki kendimi; aklıma G-8 Zirvesi geldi. Toplantinin bu gün bitmiş olması gerekiyordu. Sonuçları merak ettiğim için oturma odasına gidip televizyonu açtım. Aslında televizyonla aram hiç yoktur. Bazı programları izlemek ve haberleri dinlemek dışında neredeyse hiç geçmem televizyonun karsına. Yani pembe dizi, film gibi takıntılarım yoktur. Bazen kardeşim bana: "abla senin televizyon kültürün hiç yok " diye takılır. Neyse, ben konuyu dağıtmayayım. Haber kanalı bulmak için kanalları değiştirirken bir programa takıldım. Sunucusunun ; "G8- Gipfel..." demesi üzerine, programın G-8 Zirvesi toplantısında alinin kararlar üzerine olduğunu düşünerek izlemeye başladım. Fakat konu biraz daha ilginçti. Program bir restorant üzerineydi. Simdi "ne alaka diyeceksiniz?" Ben de öyle dedim ilk basta. Ama restorant G-8 Zirvesiyle çok alakalıydı gerçekten. Buna Zirve toplantılarının kazandırdıkları(!) da diyebiliriz, daha doğrusu George W. Bush Hazretleri´nin(!) sihirli değneğinin gücü: Gecen yılki G-8 Zirvesi toplantısı nedeniyle Temmuz ayında Almanya´yi ziyarete gelen ABD Başkanı Georg W. Bush ve Almanya Başbakanı Angela Merkel birlikte Meklenburg-Vorpommen Eyaleti´ndeki bir restoranta, közde pişirilen yabani domuz eti yemeye gitmişler. Programda bu konu ele alınmıştı. Restorant sahibiyle bir de röportaj yapılmış. Ara sıra hem restoranttan görüntüler hem de röportajdan bölümler sunuluyor. Restorant sahibi öyle bir gururla anlatıyor ki yaptıklarını, bilmeyen de restoranta Bush değil, Allah´in oğlu gelmiş ve restorant sahibi domuz eti pişirmemiş te, dünyayı kurtarmış zannedecek. Bir de Bush Bey restoranttan memnun kalmış olacak ki, restorant sahibine kendi kaleminden bir teşekkür yazısı yazıp bırakmayı da ihmal etmemiş. Restorantin sahibi yazıyı büyük bir gururla gösteriyordu kameralara. Eee.. Bush´un el yazısı ya! Dünyayı kurtaran adama takılmış bir madalya, hatta Tanrı tarafından oğluna göstermiş oldukları ilgiden dolayı gönderilmiş teşekkür içerikli bir vahi kadar kıymetli. Her harfi altın değerinde. Bush Hazretleri´nin o restoranta (eyvah! Küçük harflerle yazdım. Büyük harflerle yazmam gerekiyordu, bunun ayrıcalığı var. Hatamı(!) düzeltmek istiyorum: "RESTORANT") ayak basmasıyla birlikte kutsal bir mekan olmaya başlayan bu yer, öyle bir üne kavuşmuş ki; Bush Hazretleri´nin kendi mübarek elleriyle dokunduğu bıçağa dokunabilmek, O´nun mübarek boğazından geçip kanına karısan etin aynısından yiyebilme şerefine nâil olabilmek, o esi benzeri bulunmayan, Müslümanların Mekke´si, Yezidilerin Lales´i kadar kutsal değer arz eden bu topraklara ayak basabilmek için, o günden bu yana Almanya´nin her yerinden insanlar, hatta Almanya´ya gelen turistler bile akın ediyorlarmış bu mekana. Restorant sahibi çok memnun. Kim memnun olmazdı ki? Bush Bey´in Sihirli değneği deydi, (R)estoranta akın başladı. Orada pişirilen etin ismi de " Wildschwein a lá Bush"! (Bush´a sunulan yabani domuz) Bush Bey´in ayak basmasıyla büyük bir unvan sahibi olan restoranta 50 kadar da yeni eleman alınmış. Görüntüler gösteriliyor dedim ya: Millet kutsal bıçağa dokunup, köz üzerinde dönen domuzdan bir parça kesebilmek için sıraya girmiş. Birisine neden özellikle o restorati tercih ettiklerini soruyor spiker: "Georg W. Bush´un yemiş olduğu etten yemek için", diye cevap veriyor orta yaşlı bayan. Sanki Bush bir insan değil de dünyanın yarısı, kahraman(!). Bazı insanlar neden bu kadar büyütülür hiç anlamıyorum. Her şeyi bir kenara bırakın. Büyütmek, abartmak neyse de; neredeyse "a lá Bush Wildschwein´a tip dünyasının yeni harikası, her derde deva domuz" unvanı verilecek ve Müslümanlar da o etten yemeye teşvik edilecekler. Hurafeleştirilecek yani. Fiyatlara gelince: bir porsiyon 30 Euro´dan başlıyor. Benzin parası, bahşiş, içeceklere verilecek para da cabası. "Bir porsiyon yetmezse???" diye mi düşünüyorsun? Aman canim ne olacak !?! İkinci, hatta üçüncü bir porsiyon alırlar. Paranın önemi mi olurmuş? Keselerine bereket. Hem bu etin aynısından Bush Hazretleri de yemiş bir yıl önce, lezzetti bir başka olmalı. Bu etin tadına bakmak bir şeref. Su gibi para harcanır bu uğurda. Afrika´daki aç insanlardan kime ne!? Ne yazık değil mi? İşte budur insan adi verilen yaratık. Kimi böyle saçmalıkların peşinden koşar; kimi gücünü gösterme, kendinden güçsüzleri sömürüp onları kendine bağımlı hale getirme derdindir. Kimi zevk sefa süreyim diye uğraşır; kimi de başkalarını kışkırtarak, kendi önemini büyütmek uğruna kardeşi kardeşe düşürüp, iki yüzlü politika izler. Sonunda da bu kurnazlıklardan kârlı çıkan bir tek kendisidir. Bakin buna, yani her şeyi kendi çıkarları doğrultusunda koşullandıranlara bir örnek vereyim: G-8 Zirvesi toplantısında, küresel ısınmaya karşı alınacak bir önlem olarak, gelişmiş sanayi ülkelerinin Cin ile rekabet etmemeleri ve üretimi yavaşlatmaları önerisini Bush kabul etmek istemeyince, Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Zarkozy toplantıyı terk etmek istemiş... ABD tabiî ki karşı çıkar sanayinin yavaşlamasına. Akil var mantık var.Silah üretmezse, Cin ile rekabet etmezse ne yapacak? Yapmalı ve gücünü göstermeli. Bu ürettikleri silahları da bize satmalı!!! Nasıl mı? Çok kolay. Dünyada yaşanacak bir huzur ortamı, en basit örneğini vereyim Türkiye´de yaşanacak bir huzur ortamı ABD´nin kariyerine gölge düşürmez mi? Çıkarlarına aykırı düşmez mi ? Tabiî ki düşer. Ne yapacak? Baktı ki huzurlu bir ortam sağlanacak hemen bir tarafı diğerine karşı kışkırtır, bir tarafı tutarak ona destek sözü verir ve kesimleri birbirine karşı savaşmaya iter. Mantıklı ve kurnazca bir politika iste. Dünyanın başını çekmek için bizlere silah satmak, ekonomisini güçlendirmek ve bizleri kendisine bağımlı hale getirmek zorundadır ABD babamız (!). Irak´a Ortadoğu için tehdit oluşturduğu gerekçesiyle saldırdı, Iran´a nükleer silah ürettikleri gerekçesiyle saldırmak ister, Suri´ye ye saldırmak ister... İyi hoş ta, kendisi bütün dünya için bir tehdit. Onun niye dokunulmazlığı var, aklim almıyor. Neyse ben çok uzattım. Bu tür konuların derinliklerine indikçe sinirleniyor, üzülüyorum. Ben (R)estorant konumuza döneyim. İnsanların o (R)estoranta akın etmeleri, Bush´un ellediği bıçağı elleyebilmek için sıraya girmeleri beni çok kötü etkiledi gerçekten. Bir yandan bu tür saçma görüntülerle karsılaşıp, diğer yandan Afrika´da açlıkla, hastalıklarla savaşan insanlarımızı görmek ne acı. Hâlbuki onlar da bu hayatin birer parçaları. Biz onlardan da sorumlu değil miyiz? Neden bu yardıma muhtaç insanlara yardim etmek yerine paralarımızı bos şeylere, Bush hurafelerine harcıyoruz? Saçmalıklar yolunda harcamaktansa paralarımızı, neden o muhtaç insanlara göndermiyoruz? Ama ne söylesek te bos. Bencillik insanin doğasında var. İnsanin genlerinde yatıyor. Bu dünyanın dengesizliği iste... Çok merak ediyorum: Biz gelecek nesillere nasıl bir dünya bırakacağız? Böyle dengesiz bir dünya mi? Başımın ağrısı geçmedi aksine daha da şiddetlendi. Dünyanın düzenini düşündükçe ve açlıkla savaşan insanlarımızı gördükçe içim parçalanıyor benim. Bütün Dünya Farkında. Ya biz? Biz Farkında Mıyız? (04.06.2007) Rainder Steenblock Alman asilli bir AP üyesi. 1948 yılında Almanya´da dünyaya gelir. Bir süre psikolog olarak çalışan Steenblock, politikayla daha okul yıllarında tanışır ve o dönemde (1980´li yıllarda) Almanya'daki öğrenci ayaklanmalarında aktif rol alır. Uzun yıllar sadece bir hobi olarak uğraştığı politikayı, daha sonra psikologluğu bırakarak kendisine meslek edinir. Solcu ve ayni zamanda demokrasi yandaşı olan Steenblok, bir süre SPD ile çalıştıktan sonra, Yeşiller Partisine üye olur ve hala Birlik 90/Yeşiller Partisi ve Hür Demokrat Partisi (FDP) milletvekili, ayni zamanda da Avrupa Birliği (EU) sözcüsüdür. Bunları neden mi anlatıyorum? Anlatayım: 31.05.07 (perşembe) üçüncü dersim bos olduğu ve Latince dersinden test yazacağımız için, ben elime dosyamı almış, zamanları gözden geçiyordum. Diğer arkadaşlarım ise Almanca hocamızın sormuş ve bir tek Almanca hocamızın anlamış olduğu soruyu nasıl cevaplayacaklarını düşünüp, bir sonraki Almanca dersinin derdine düşmüşken; Almanca hocamız kapıyı açtı ve neden daha sınıfta beklediğimizi sordu. Biz hiç bir şey bilmediğimiz için arkadaşlarla birbirimize baktık ve Almanca hocasının yine sadece kendisinin anladığı soruya bir anlam vermeye çalıştık. Yüz ifademizden hiç bir şey bilmediğimiz anlayan hoca: " Bu gün seminer olduğunu bilmiyor musunuz?", diye sordu. Bu arada 4. ders başlamak üzere olduğu için diğer arkadaşlar da içeriye geliyorlardı yavaş yavaş. " Ne semineri?" diye sordu arkadaşlardan biri. "AP üyesi Rainder Steenblock birazdan seminer verecek ve siz daha yerlerinizi almamışsınız" dedi. Steenblock´un o gün seminer düzenleyeceği söylemlerinin kulağımıza geldiğini, fakat bizim politika hocamız bir haftadan beri raporlu olduğu için, kimsenin seminere bizim de dinleyici olarak katılacağımızı söylemediğini söylememiz üzerine, hocamız gülerek: " Bu seminer öğrenciler için düzenleniyor. Ben sizlerin öğrenci olduğunuzu sanıyordum. Yoksa siz kendinizi öğrenci olarak saymıyor musunuz?" diye takıldı bize. Çantalarımızı alıp seminerin düzenleneceği yerde yerlerimizi aldık. Konunun ne olduğunu bilmediğimiz iğin soru da hazırlamamıştık. Biraz sonra Rainder Steenblock kürsüye cıktı ve önce okulumuzun politika hocası (politika hastası) Herr Scheben kısa bir konuşma yaparak, konunun Avrupa Birliği olduğunu söyledikten sonra, sözü Steenblock´a devretti. Konunun Avrupa Birliği olduğunu duyan arkadaşların gözleri ben ve benim yanımda oturan Türk arkadaşıma çevrildi. "Soruları siz sorarsınız artik" dedi yavaşça, yanımızda oturan arkadaşlardan birisi. " Ben Türk değilim, soru sormama gerek yok" dedim gülerek. "Ben de iki saatliğine Türk değilim", dedi Filiz adındaki Türk arkadaşım... Bu arada Steenblock´ta konuşmasına başlamıştı. Benim çantamdan not defterimi çıkardığımı gören okulun politika hocası beni tanıdığı ve yine kritik sorular soracağımı bildiği için bana bakıp gülümseyerek, " istediğini sor" manasında başını salladı. Konuşmasına önce Avrupa Birliği'nin tarihçesini anlatmakla başlayan Steenblock, daha sonra Avrupa Birliği'ne girmek isteyen ülkelerde aranan şartlara da değindikten sonra, sıra sorulara gelmişti. "Herkes istediği soruları sorabilir" dedi. Kendisine, Avrupa'nın AB`ye adaylığını koyan bütün ülkeleri birliğine almasıyla, bir gün bütün dünyanın bir Avrupa birliği olabilmesi ihtimalinden tutun; özel hayatına kadar, değişik değişik sorular yöneltiliyordu. Ben elime gecen fırsatları değerlendirmeyi çok severim. Fırsat bu fırsat deyip yabancı politikacıların Türkiye ve Kürt sorununa bakış acılarını öğrenmek istedim. Çünkü biliyoruz ki: Türk haberlerini dinleyip, gazetelerini okuduğumuz zaman onlar kendi lehlerine, Kürt aleyhine konuşan politikacıların ne söylediklerini duyuruyorlar; Kürt haberlerini dinleyip, gazetelerini okuduğumuz zaman ise, onlar kendi lehlerine ve Türkiye aleyhine söylenenlere değiniyorlar. Sağlam bir bilgiye insan ancak kendi sorduğu direk sorulara aldığı cevaplarla ulaşabilir. Lafı uzatmayayım. Konuyu tekrar Türkiye´ye getirmek istedim ve kendisine söyle bir soru yönelttim: " Sayın Steenblock, bildiğiniz gibi Türkiye uzun bir süredir AB´ye girmek için caba sarf ediyor, fakat bir türlü istediği sonucu alamıyor. Bu konuda farklı iddialar atılıyor ortaya: kimileri Türkiye´nin Avrupa Birliği'ne alınmak istememesinin sebebinin demokrasi yetersizliği ve Türkiye´deki Kürt sorunu olduğunu söylerken; kimileri Türkiye´nin bir İslam ülkesi olduğu için AB´ye alınmadığını iddia ediyor. Sizin bu konudaki görüşleriniz nelerdir? " diye sordum. Türkiye´nin resmi bir Avrupa ülkesi olmasa da birçok şeyde Avrupa´nin yanında yer aldığını ve Avrupa ile iç içe olduğunu ( örneğin UFA, Nato), fakat tam bir Avrupa ülkesi olabilmesi için daha birçok değişimlerden geçmesi gerektiğini ve bunları gerçekleştirebilmesi için Türkiye´ nin daha 10 yil kadar bir zamana ihtiyacı olduğunu söyledi. Türkiye´deki demokrasi yetersizliğinin de altını çizen Steenblock, Türkiye´de azınlıkların ve özelliklede Türkiye'deki nüfusları yaklaşık 10.000.000´u asan Kürtlerin hala ezildiklerini, dillerinin yasak olduğunu ve bir çok hizmetten faydalanamadıklarını, Türkiye´de din özgürlüğünün de sadece kağıt üzerinde olduğunu ve dolayısıyla başka dinlere mensup olan insanların dinlerini serbest yasayamadıklarını, hatta saldırılara maruz kaldıklarını, kısacası din, dil ve fikir özgürlüğünün olmadığını söyledi.( Örneğin Türkiye vatandaşı olan Yahudi asilli Hrant Dink´in öldürülmesi). Türkiye´nin AB`ye alınmasını desteklediklerini, çünkü bunun hem Türkiye, hem de Avrupa için daha iyi olacağını düşündüklerini ayrıca Türkiye´nin Müslüman bir ülke olarak AB´ye alınması ile birlikte AB´nin bir Hıristiyan ülkeler birliği olmaktan çıkacağını söyleyerek bunun da önemine değindi. Türkiye´nin şu anki koşullarda AB´ye alınmasının mümkün olmadığına vurgu yapan Steenbock, ancak Türkiye´nin AB yolunda attığı önemli adımları kağıt üzerine yazmakla bırakmayıp, pratikte de uyguladığı halde AB´ye alınacağını dile getirdi. Bir arkadaşımızın: " Türkiye´nin AB´ye alınması halinde Avrupa´ya, özellikle de Almanya´ya olası bir Türk akimi yaşanması ihtimali olabilir mi?" sorusu üzerine Steenblock: " Bu konu çok tartışıldı ve hala tartışılıyor. Fakat ben böyle bir akimin olabileceğine ihtimal vermiyorum. Hatta tam aksine, Türkiye´nin kendi içindeki sorunları halletmesi ve oradaki insanlara is imkânlarının sunulması, buralardan oralara bir akimi beraberinde getirecektir. Çünkü Türkiye´deki sorunlara kesin bir çözüm getirilmesiyle birlikte burada yasayan ve bazı nedenlerden dolayı Türkiye´ye gidemeyen Türkiye vatandaşları ( örneğin sığınmacılar) da orada yasama imkânı bulduklarında geri dönecek ve böylece ve burada yasayan Türk kökenli göçmenlerin sayılarında bir azalma görülecektir" dedi. Sormak istediğim ikinci bir sorum daha vardı. Kesinlikle sormak istiyordum, ama açıkçası sorup- sormama konusunda biraz tereddüt ediyordum. Çünkü sorum PKK ile ilgiliydi ve bilindiği gibi PKK burada terör örgütü olarak sayılıyor. PKK adına propaganda yapılması, bayrak açılması ve poster kaldırılmasına izin verilmiyor. O yüzden sorumun nasıl bir tepki yaratacağını bilmiyor ve içimden "ya soruma cevap vermezse?", diye geçiriyordum. En sonunda: "birinci soruma cevap veren, bu soruma da cevap verir" dedim içimden ve bütün cesaretimi toplayarak ne olursa olsun sormaya karar verdim. "Cevap vermese de kendi sorunu" diye cesaret verdim kendime. Diğer arkadaşlarımız da sorular soruyorlardı tabii. Onların sorularına cevap verdikten sonra sıra bana geldiğinde : " Bu soruma cevap verip vermeyeceğinizi bilmiyorum. Ama yine de sormak istiyorum",dedim. Gülümseyerek: " buyurun sorun", dedi. Teşekkür ederek sorumu sordum. Sorum: Türkiye ve PKK arasındaki sorun, bunun nasıl çözülebileceği ve bunun için atılması gereken adımlardı. " Daha öncede belirttiğim gibi Türkiye´de azınlıklar hala eziliyorlar. Kürtler Türkiye´deki yaklaşık 10.000.000´u asan nüfuslarına rağmen hala ezilmekteler ve hala birçok haktan mahrumlar. Şimdiye kadar millet olarak tanınmayan Kürtler´in dilleri yasaktı ve kendi dillerinde radyo, televizyon, gazetede vb. yayını yapmalarına izin verilmiyordu. Son dönemde Avrupa Birliği yolunda atılması gereken adımlar gereği bu yasak kaldırıldı, fakat sadece kâğıt üzerinde bir değişime gidildi ve pratikte uygulanmadı" diyen Steenblock, PKK´nin de Kürtlere daha fazla haklar tanınması için silahlı mücadele yürüten bir örgüt olduğunu ve yaklaşık 20 veya 30 yıldır mücadele verdiğini söyledi. PKK´nin teröristler listesinde yer almasına rağmen, Steenblock´un yalnızca PKK veya PKK terör örgütü yerine, PKK örgütü demesi dikkatimi çekti. O ana kadar Kürt olduğumu bilmiyordu. PKK´nin 20 veya 30 yıldır mücadele vardığını söyleyince Steenblock, ben : " 30 yıldır" dedim. Kürt olduğumu o zaman anladı ve sözlerini Türkiye ile PKK arasındaki çözümün tek yolunun genel bir af olduğunu söyleyerek sürdürdü. PKK karsısında yürütülen savaş politikasının ( operasyonların) da yanlış olduğuna değinen Steenblock, silahlı mücadelenin bir çözüm yolu olmadığını, bu sorunun ancak diyalogla ve Türkiye´nin Kürtlere gereken hakları tanıyarak, onları bir millet olarak kabul ederek çözülebileceğini kaydederek şunları söyledi: "Örneğin Türkiye´de Kürt okulları, açılmalı, Kürtler Kürt olduklarını serbestçe söyleyebilmeli, ülkede Türkçe´nin yani sıra Kürtçe de konuşulmalı ve Kürtçe de okullarda eğitim dili olarak sunulmalı. Bunun dışında; Kürt ve Türkler eşit tutulup ayni haklara sahip olmalı, Kürt ve Türk kentleri ( Doğu ve Bati) arasındaki farklar ortadan kalkmalı ve Batı'da sunulan hizmetlerin ayni zamanda Doğu´da da sunulması gerekir" dedi. Ne güzel söylüyordu bu adam böyle. Bizim milletimizin göremediği, düşünemediği; daha doğrusu gördüğü, bildiği ama düşünmek istemediği şeyleri tüm çıplaklığı ile söylüyordu. Bunlar PKK ve Türkiye Devleti arasındaki sorunun çözülmesi için atılması gereken adımlardı. Peki ya sorunun kökeni? Onun da cevabi söyledi: "Türkiye bütün bunları sağladıktan sonra PKK ile diyaloga geçip, şartsız genel bir af ilan ederse, ancak o zaman sorun çözüme kavuşmuş olur. PKK silahlarını bırakır ve ülkede bir huzur ortamı oluşur" dedi. "Ne güzel söylüyor", diye geçirdim içimden yine. Konu sadece Türkiye değildi aslında. Diğer ülkeler ve diğer konular da önemliydi tabii. Belki egoistlik olarak algılayacaksınız, ama beni en çok ilgilendiren kısmi buydu. Kendi sorularımı direk sorabilmiş ve aldığım cevapların mutluluğunu yasıyordum. O yüzden bencil olmayıp, bu konuyu paylasmak istedim. Dün de ders çıkışında koyu bir Türk olan ve beni koyu bir Kürt olarak seven ( ki aslında öyle değilim) , benim de çok sevdiğim ve değer verdiğim arkadaşım Filiz´e bunları kaleme almak istediğimi söyledim ve bu konuda yârdim istedim ondan. Yardımına gerçekten ihtiyacım var mıydı? Hayır yoktu. Ama o da Steenblock ´un vermiş olduğu cevapları duyduğu için, gerçekleri kaleme almama nasıl bir tepki vereceğini merak ettim. "Tabiî ki yârdim ederim, canim " dedi. Hepsini kaleme aldım ve yârdim almadım. Ama arkadaşım bana vermiş olduğu " tabiî ki yârdim ederim canim" cevabi benim için en büyük yardımdı zaten. Evet. Hepimizin de gördüğü ve bildiği üzere ortada bir sorun var. Türkçülük ve Kürtçülük sorunu. Bu halledilemeyecek bir sorun değil. Ama her iki tarafın da radikal kesimleri olası bir çözümü engellemek için var güçleri ile caba sarf ederek, Kürtler ve Türkler arasında yaratmış oldukları uçurumu gittikçe derinleştirmeye çalışıyorlar. Bu her iki kesimin de radikal taraftarları, eşitlikten, kardeşlikten, barıştan yana olan insanları kendi emelleri doğrultusunda kullanabilmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Bu amaç için hedef seçmiş oldukları gençlerimize milliyetçilik duyguları aşılayarak Türk´ü Kürd´e, Kürd´ü de Türk´e karşı kışkırtıyorlar. Maalesef hepimizin de gördüğü gibi bu aşırı sağcılık, aşırı milliyetçilik duyguları her iki kesimde de gittikçe yoğunluk kazanmaya başladı. Bu insanlarımız kendilerine diretilenlerin doğruluğuna inandıkları için başkalarının dolduruşuna gelerek, birbirlerine karsı silah çekmekten, birbirlerini öldürmekten çekinmiyorlar. Neden mi? Neden bir hiç. Masum ve günahsız olan bu gençlerimiz kışkırtılıyorlar. İradeleri dışında ölen ve öldürülen gençlerimize "durun" demenin yolu, öyle zor ve asılamayacak bir yol değil aslında. Steenblock´un da dediği gibi: Kürtlerin yasam koşullarının düzeltilmesi, onlara gereken hakların verilmesi ve her iki kesimin de silahlarla konuşmak yerine eğitilmesi ile bu sorunlar biter. Sınırlar mı? Ne siniri? Avrupa bile sınırlarını kaldırırken, biz bir de sinir mücadelesi mi yürüteceğiz? Tabiî ki hayır. Kardeşlik, barış, huzurlu bir ortam ve eşit haklar sağlandıktan sonra, ben de kendi dilimde eğitim gördükten sonra, ben Türk dilini, Türkler de benim dilimi öğrendikten sonra, ben siniri ne yapayım? Bu olanaklar sağlandıktan sonra benim gibi birçok genç kendi topraklarından uzakta yasamak zorunda kalmayacaklar ve en önemlisi de; çocuklarımız bir yanda kendi kültürleri, diğer yanda yabancı bir kültür arasında kalmış olmanın zorluklarını yasamayacaklar. Kendilerini ortada kalmış, ne yapmaları gerektiğini bilmiyor ve nasıl davranmaları gerektiğini bilmiyor hissetmek zorunda kalmayacaklar. Çünkü bilindiği gibi göç mağduru olan birçok insanimiz gittikleri yere ayak uyduramadıkları için (özellikle de Avrupa´da) çocuklar ve gençler kendilerini iki kültür arasında kalmış ve ezik hissediyorlar. Bu nedenle birçoğu evden kaçıyor, kötü yollara düşüyor veya medya organlarından da takip ettiğimizi gibi, bazı gençlerimiz bunalımlara düşerek yaşamlarına son veriyorlar. Olası bir çözümle birlikte, kimse ait oldukları toprakları terk etmek zorunda kalmayacak, jenerasyonlar (özellikle evebeyinler ve çocuklar) arasındaki çatışma bu kadar büyük olmayacak ve gençlerimiz bataklıklara sürüklenmeyecek, yanlış yollara sapmayacaklardır. Bahsini ettiğim gençler sadece Kürt gençleri değildir. Bu her iki kesim için de geçerlidir. Çünkü bir kesimin gençleri, mağdur oldukları ve yasadığı zorluklar nedeniyle kandırılmaya ve öldürmeye meyilliyken, diğer kesimin gençleri de kendilerine yaşatılan zorluklar ve ortaya çıkan huzursuzluklardan karşı kesimi sorumlu tutmaları nedeniyle kandırılmaya ve dolduruşa gelmeye, dolaysıyla öldürmeye meyilli oluyor. Bunun böyle devam etmesi milliyetçiliğin önüne geçilemez bir boyuta varmasına sebep olacak ve bunun bedelleri şimdiye kadar yasanmış olanlardan çok daha ağır olacak. Bunları neden mi anlatıyorum? Çünkü bir gerçekliğe dikkat çekmek istiyorum. Bazı kişiler ortada Kürt sorunu diye bir sorun olmadığını ve " Kürt sorunu yok" denildiğinde ( yani kendi kendimizi kandırdığımızda), olan bu sorunun ortadan kalkacağını iddia ediyorlar. Bunu diyenler sadece Türk kökenli insanlarımız değiller. Ben bunu birçok Kürt kökenli insanımızın da söylediğine şahit oldum, fakat bu yanlış. Ortada bir sorun var ve halledilmeli. Bu sorunun var olduğunu ve çözülebilir olduğunun bütün dünya farkında. Peki ya biz? Biz farkında mıyız?